ช่วงนี้วุ่นวายมากเลย อยากให้วันนึงมีซึก 30 ชั่วโมง อิอิ วันๆนึงเนี่ย ผ่านไปเร๊วเร็วเนาะ

ยิ่งโต ยิ่งวุ่นวาย ว้าวุ่น จิตใจไม่สงบเหมือนตอนเด็กๆ บางทีก็อยากที่จะกลับไปมีจิตใจเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็ก

ฉัน เป็นเด็ก.. เฉยๆ ไม่ติดตุ๊กตา ไม่ติดเกมส์ ไม่ติดของเล่น.. ไม่ขี้อิจฉา ไม่แข่งกะใคร ..เป็นแบบนี้แบบ absolutely เลยจริงๆนะ เรียกว่ามีของเล่นใหม่ไปเล่นข้างนอก ใครขอ.. ก็ให้เค้า ไม่เสียดาย ไม่รู้สึกไรเลย กลับมาโดนแม่ดุประจำ ^o^ ฮุๆๆๆ อยู่ในห้อง เพื่อนๆ ลูกพี่ลูกน้อง แข่งกันเรียน แข่งกะเราด้วยล่ะ แต่เผอิญเราไม่สนใจ ไม่เดือดร้อน ..ลูกพี่ลูกน้องกัน อยู่บ้านเดียวกัน ก็มีที่อิจฉากัน แกล้งกัน เราก็..เฉยๆ ไม่สนใจ ไม่รู้เรื่อง ..มีความสุขสงบดีจะตายไป.. แต่แม่ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ เพราะเห็นว่าลูกจะถูกเอาเปรียบอยู่เรื่อย เคยเอาปากกาไปขายเพื่อนที่โรงเรียน ..เย็นกลับมา.. ปากกาหมด แต่ไม่ได้ตังซักบาท

ทุกวันนี้มีเกือบครบไอ่ที่บอกว่าเคยไม่มีน่ะ อยากได้ อยากมี อยากเป็น ตามอายุที่อยู่บนโลก และความต้องการที่เพิ่มมากขึ้น สภาวะจิตใจมันเลยไม่สุขสงบเหมือนเดิม ยังดีที่ยังอยู่ในภาวะี่ควบคุมได้ เพราะมันค่อยๆเพิ่มมา แบบรู้ตัว ก็ต้องคอยกดมันเรื่อยๆอ่ะนะ เหมือนเอาก้อนหินทับหญ้า ยังไงซะ กิเลศมันก็นำหน้าเราก้าวนึงเสมอ

ตอนเด็กกว่านั้น เล็กๆเลย ..แม่บอกว่า เป็นเด็กเลี้ยงยาก ร้องไห้เก่งมาก ตั้งแต่ยังไม่ออกจากโรงบาล แม่จะได้คำทักทายบ่อยมาก “ลูกสาวเสียงดีจังเลยนะ” กลับมาก็ยังมาได้จากเืพื่อนบ้านอีก.. ไม่ค่อยนอน ถ้าผล็อยหลับไป แค่พลิกหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ก็ตื่น ตื่นมาก็ร้อง.. ก่อนนอนจะกินนม นมขาดหน่อยก็ไม่หลับ เกินมานิดก็อ๊วก.. ร้องเก่งมาก โคลิกเค้า 3 เดือน นี่ร้องอยู่ 3 ปี.. โตมาหน่อยก็ยังก่อกวนเหมือนเดิม เรียกว่าถ้าเราไม่นอน ใครก็นอนไม่ได้ทั้งนั้น ((ไม่น่าเลี้ยงเลยเนาะ = =”))

ร้องจน.. เดือดร้อนถึงปู่ ไปหายาจีนมาให้กิน ..เห็นแม่บอกว่ามีส่วนผสมของ ขนหมาดำ ขี้กาจั๊ว ไรเนี่ยแหล่ะ.. จะให้กินให้ได้ ดีนะว่าพ่อแม่ค่อนข้างอนามัย เลยไม่ได้กิน ไม่งั้นคง.. อึ๊ยย = =” คิดแล้วสยองง… เรียกว่าที่บ้านหาทางกันสารพัด จนสุดท้าย ไปยกให้เป็นลูกพระประธาน คือ หลวงพ่อโสธร

ทุกวันนี้ ฉันก็ไม่ใช่ลูกที่ดีอะไรนัก เรียกว่าสร้างแต่ความเดือดเนื้อร้อนใจตั้งแต่เด็กจนโต ที่พ่อแม่สู้อุตส่าเลี้ยงมาจนถึงตอนนี้ นับว่าขาดทุนมากมายนัก ถึงแม้จะไม่ใช่เด็กเกเร ไม่ได้เหลวไหล แต่ก็มีไม่น้อยที่ทำให้พ่อแม่เสียใจ ขุ่นเคืองใจ จากเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่าง การโต้แย้งด้วยเหตุผล ของเราเนี่ยย ((ภาษาชาวบ้านเรียกว่า เถียง)) ยั้งไม่ค่อยได้เลยจริงๆ = =” ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร ไม่เคยชนะด้วย แต่ก็ไม่เคยเข็ด ไม่รู้เป็นอะไร

ทุกครั้งก็มานั่งเสียใจ ถ้าเรามีสติ รู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเอง ก็คงไม่ต้องเสียใจแบบนี้ ..วันนี้เราพลาดไป แล้วเรายังแก้ตัวได้ แต่ถ้าเรายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปอีกเรื่อยๆ วันนึง.. เมื่อเราหมดโอกาสแก้ตัว นั่นหมายความว่า เราจะต้องเสียใจ ไปตลอดชีวิต

ยังไง ปีนี้ ก็ตั้งใจจะปรับปรุงตัว จะเป็นลูกที่ดี เป็นพี่ที่ดี จะทำให้พ่อแม่เสียใจให้น้อยที่สุด “รักแม่นะคะ”