เสร็จสิ้นซะที งานพระราชทานปริญญาบัตรอันวุ่นวาย เห้อ อันที่จริง ก็น่าจะเป็นวันที่สนุกสุดๆวันนึง ถ้าไม่เป็นไข้ซะก่อน เป็นไข้ตั้งแต่วันซ้อมใหญ่ จนถึงหลังวันรับจริงวันนึง ตอนนี้ไม่มีไข้แล้ว แต่ยังเป็นผู้แพร่เชื้อได้อยู่ เอิ๊กๆ กรำจริงๆ

วันรับจริง

บัณฑิตรายงานตัว 11:30 เอาตังใส่ถุงครุยด้านหลังไปด้วย เดินผ่านเครื่องตรวจวัตถุโลหะ เครื่องไม่ดัง กะลังจะเดินผ่านไปก็โดนคว้าถุงครุยเอาไว้ = =” เอาเหรียญไปหมดเยย T^T แล้วจาเอาที่ไหนหยอดตู้โทสับง่ะ.. หนูๆ เอาสายสิญจ์ที่มือซ้ายออกด้วยค่ะ.. อ่าว ไหนว่าห้ามเฉพาะมือขวา.. หนูๆ ไปตัดเล็บค่ะ.. ToT เห็นขาวๆโผล่มานิดนุงเอง ทำเหมือนโรงเรียนประถมเลย..

นั่งรอในหอประชุมด้านใน ..เข้าห้องน้ำได้ถึงบ่ายโมงนะคะ.. พระเทพมาบ่าย 3 เอิ๊กกกกก… T^T

ฉันนั่งตาร้อนผ่าววๆ เป็นเด็กขี้อิจฉาอยู่กลางหอประชุม แอร์เย็นเฉียบ ตู้น้ำดื่มข้างในเย็นเฉียบ ฉัน.. ตาร้อนและปวด เหมือนจะหลุดออกมา.. เมื่อไหร่จะมา.. เมื่อไหร่จะมา.. ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ..ทุกอย่างช่างเนิ่นนาน เวลาเดินเชื่องช้า ฉันกำลังจะแย่

เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันคิดไปเองว่า ถ้าฉันได้ลุกเดิน คงดีขึ้น ตรงที่นั่งแอร์คงจะเย็นไป อย่างน้อยๆการได้ขยับตัว คงทำให้ฉันอุ่นขึ้นได้ซักนิด.. ผิดถนัด.. ยิ่งเดิน.. ก็ยิ่งหนาวสั่น.. ตัวฉันสั่น.. มือสั่นและเย็นเฉียบ.. ฉัน.. ไม่ทันได้มองพระพักต์พระองค์ท่านด้วยซ้ำ.. ลำพังแค่จะประคองตัวเอง ไปถึงพรองค์ท่าน และทำทุกอย่างให้ถูกต้อง.. ยังยากเย็น

ฉันกลับมานั่งที่.. ทุกคนกำลังสนุกสนาน รอเวลา เมื่อพระองค์ท่านเสด็จกลับ เราก็จะออกไปข้างนอกได้.. เวลาช่างเนิ่นนานเหลือเกิน.. ถ้าฉันเป็นลม ฉันจะได้ออกไปก่อนมั้ยนะ.. ทรมาน.. ตาร้อน.. ร้อนจน..ปวด ตาฉันแดงกล่ำ..เพื่อนๆพากันเป็นห่วง

ฉันออกมาได้ซะที เกือบ 6 โมงเย็น ไม่มีอะไรตกถึงท้อง ตั้งแต่ 11 โมงเช้า ฉันรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด.. แอร์เย็นเฉียบในหอประชุมทำให้อาการฉันแย่ลง.. ฉันรอรถแท๊กซี่ฝั่งตรงข้าม รถของพ่อจอดไว้ที่อื่น.. ไม่มีรถว่างเลย.. ทันใดนั้น.. ฝน.. เทลงมาเหมือนจงใจ.. ฝนเม็ดใหญ่..หนัก ..ตัวฉัน..ครุย..ของ..เปียกหมด ไม่มีเหลือ ..เมื่อฉันเปียกทั้งตัวดีแล้ว ฝนก็หยุดไปเฉยๆ..

ฉันกลับถึงบ้าน 3 ทุ่ม ..หลับเหมือนตาย..

งานรับปริญญาทรหดเยี่ยงนี้นี่เอง = =