เพลง “รักน้อง” เป็นเพลงที่นักศึกษามหาลัยฉันรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับเพลงนี้ ทั้งเรื่องที่มาของเพลง และ อาถรรพ์ของเพลง

ตอนฉันอยู่ ม. ปลาย ฉันมีโอกาสได้มาเข้าค่ายที่มหาลัยนี้ ได้รู้จักและสดับเพลงนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต คืนหนึ่งของการเข้าค่าย ฉันเดินเข้าไปใต้หอพักนักศึกษา พร้อมกับเพื่อนๆและพี่ๆนักศึกษาที่เป็นพี่เลี้ยงของฉัน เพื่อนฉันคนนึงฮัมเพลงนี้ขึ้นมา ด้วยความประทับใจ ในเนื้อร้องและทำนองอันสนุกสนาน เหล่าพี่เลี้ยงของฉันทำหน้าตกใจและหันมาจุ๊ปาก “เค้าห้ามร้องในหอ” พี่คนนึงเอ่ย แล้วไม่มีใครยอมพูดอะไรต่อ

หลังจากนั้น 2 ปี ฉันได้เข้ามาเป็นนักศึกษามหาลัยอันทรงเกียรติแห่งนี้อย่างเต็มตัว และอีกครั้ง ที่ฉันได้สัมผัสเพลงนี้อย่างแนบแน่น ฉันได้ร้องในเนื้อร้องและทำนองที่ถูกต้อง และได้ฟังที่มาและอาถรรพฺของเพลงนี้จากรุ่นพี่ในคณะของฉัน

อาถรรพ์มากมายเกิดขึ้นและถูกเล่าสืบต่อกันมาปากต่อปาก ก็เหมือนๆกันกับที่อื่น ฉันคิด ที่ไหนๆก็มีเรื่องเล่าทำนองนี้ไว้ต้อนรับน้องใหม่เสมอๆ ฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล่าของรุ่นพี่ ฉันใช้ชีวิตปกติเหมือนนักศึกษาส่วนใหญ่ ที่นี่แทบจะเหมือนโรงเรียนกินนอน เด็กส่วนใหญ่ใช้ชีวิต 24 ชั่วโมงในรั้วมหาลัย เรื่องเล่าหลายเรื่องถูกโยงเข้ากับวันสำคัญต่างๆของมหาลัย เค้าว่า.. คืนนี้ จะเจอดีกันเยอะ ..สำหรับฉัน มันก็เหมือนคืนอื่นๆ ไม่เห็นมีไร

หอพักในมหาลัย ห้องนึงนอน 4 คน เป็นเตียง 2 ชั้น ห้องฉันเป็นพยาบาล 2 คน ฉัน และรุ่นพี่คณะชั้นซึ่งมาอาทิตย์ละครั้ง ดังนั้นส่วนใหญ่ห้องฉันมี 3 คน ชั้นกับรุ่นพี่นอนเตียงบน หันหัวสลับกัน เตียงล่าง 2 คนพยาบาลคณะเดียวกัน หันหัวทิศเดียวกับเตียงบน

เสาร์-อาทิตย์นี้ ฉันอยู่หอ ห้องข้างๆกลับไปกันหมด รูมเมทของฉัน 2 คนต้องไปเข้าค่ายธรรมะ ที่จัดโดยคณะ ไปเย็นวันศุกร์ กลับวันอาทิตย์เย็นๆ ขณะที่รูมเมทกำลังจัดกระเป๋า ฉันนั่งดูอยู่บนเตียง รูมเมทฉัน ก็เล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง แล้วก็เล่าว่า “นี่วันนี้เพื่อนเค้ามันเล่นกัน มันร้องเพลงแล้วทำท่าแบบนี้ (…..เนื้อเพลงรักน้อง……..) แล้วก็ทำท่าทางตลกประกอบ ทำแบบนี้อยู่ 3-4 ท่อนของเนื้อเพลงทั้งหมด แล้วเก็บกระเป๋าออกไป… ฉันออกไปส่งเพื่อน แล้วกลับเข้ามาในห้อง ตอนนั้นก็ประมาณ 5-6 โมงเย็น อากาศกำลังสบาย ฉันนั่งลงบนเตียงของรูมเมทคนนั้น และร้องเพลงด้วยความสบายใจ…

ฉันร้องเพลงอยู่พักนึง ก็เริ่มรู้สึกว่า ไม่ได้มีแค่เสียงร้องเพลงของฉันในห้อง!! ในตู้เสื้อผ้าของรุ่นพี่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเตียงนี้ ทางด้านปลายขา ซึ่งปิดสนิทอยู่ มีแม่กุญแจคล้องอยู่ที่หูจับ มีเสียงเหมือนกำไลพลาสติกอันใหญ่ๆกระทบกัน ตามจังหวะเสียงเพลงของฉัน.. ฉันหยุดร้องแล้วมองไปที่ตู้ใบนั้น เสียงกำไลหยุด! ..ฉันจึงเริ่มร้องอีกเพลง ด้วยเสียงดังเท่าเดิม… เสียงเคาะจังหวะตามกลับมา ไม่พลาด.. ฉันหยุดอีกครั้ง จังหวะก็หยุด ..ฉันร้องอีก.. จังหวะก็เคาะอีก ..ฉันลองแบบนี้อยู่ 2-3 เพลง

ฉันหยุดร้องและลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยุดดูที่หน้าตู้เสื้อผ้าใบนั้น ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด ตั้งแต่ฉันหยุดร้องเพลง ..ฉันตัดสินใจ ดึงประตูตู้บานนั้น.. ประตูเปิดไม่ออก ทั้งที่ไม่มีระบบล็อคที่ไหน นอกจากแม่กุญแจที่คล้องอยู่ที่หูจับ.. ฉันจึงไพล่ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งที่วางติดกันแทน ..ลิ้นชักแรก.. ซองยาไทลินอล พลาสติกบางๆ ไม่ใช่แน่.. ลิ้นชักที่สอง.. อัลบัมรูปขนาดธรรมดา 3-4 อัลบัม.. นี่ก็ไม่ใช่.. ฉันปิดลิ้นชักที่ 2 แล้วหยุดคิด ทันใดนั้น เสียงที่เคยดังในตู้ ก็ย้ายมาดังทีนึงในลิ้นชักแรก.. ฉันเริ่มเชื่อ.. เลยพูดกับตู้กับโต๊ะตรงหน้าว่า.. “ฉันไม่รู้ ว่าฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจรึเปล่า ถ้าใช่ ฉันก็ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเจตนาจะรบกวนหรือลบหลู่ แต่ถ้าไม่ใช่ อย่าเล่นแบบนี้ ต่างคนต่างอยู่กันไป ฉันไม่ชอบ” พอพูดจบปั๊บ.. เสียงปริศนานั้น ก็กลับเข้าไปดังในตู้เสื้อผ้าตามเดิม.. ฉันหมดแล้วซึ่งความอดทน จึงพูดกับตู้ด้วยเสียงอันดังอีกครั้งว่า.. โอเค ..

ว่าแล้วก็เก็บเสื้อผ้า ข้าวของระเห็ดไปนอนห้องเพื่อนตั้งแต่คืนวันศุกร์ จนถึงเช้าวันอาทิตย์..

หลังจากนั้น ถ้าใครมาร้องเพลงนี้ในห้องฉัน ฉันจะโบกหัวมันให้ ..เดือดร้อนกรูนี่เห็นมั้ย..

ปล. ตู้นี่ก็ช่างกระไร ผิดคนนี่เห็นมั้ย ไอ่คนร้องมันไปถึงไหนแล้ววว กรำจริง = =”