เสร็จสิ้นซะที งานพระราชทานปริญญาบัตรอันวุ่นวาย เห้อ อันที่จริง ก็น่าจะเป็นวันที่สนุกสุดๆวันนึง ถ้าไม่เป็นไข้ซะก่อน เป็นไข้ตั้งแต่วันซ้อมใหญ่ จนถึงหลังวันรับจริงวันนึง ตอนนี้ไม่มีไข้แล้ว แต่ยังเป็นผู้แพร่เชื้อได้อยู่ เอิ๊กๆ กรำจริงๆ

วันรับจริง

บัณฑิตรายงานตัว 11:30 เอาตังใส่ถุงครุยด้านหลังไปด้วย เดินผ่านเครื่องตรวจวัตถุโลหะ เครื่องไม่ดัง กะลังจะเดินผ่านไปก็โดนคว้าถุงครุยเอาไว้ = =” เอาเหรียญไปหมดเยย T^T แล้วจาเอาที่ไหนหยอดตู้โทสับง่ะ.. หนูๆ เอาสายสิญจ์ที่มือซ้ายออกด้วยค่ะ.. อ่าว ไหนว่าห้ามเฉพาะมือขวา.. หนูๆ ไปตัดเล็บค่ะ.. ToT เห็นขาวๆโผล่มานิดนุงเอง ทำเหมือนโรงเรียนประถมเลย..

นั่งรอในหอประชุมด้านใน ..เข้าห้องน้ำได้ถึงบ่ายโมงนะคะ.. พระเทพมาบ่าย 3 เอิ๊กกกกก… T^T

ฉันนั่งตาร้อนผ่าววๆ เป็นเด็กขี้อิจฉาอยู่กลางหอประชุม แอร์เย็นเฉียบ ตู้น้ำดื่มข้างในเย็นเฉียบ ฉัน.. ตาร้อนและปวด เหมือนจะหลุดออกมา.. เมื่อไหร่จะมา.. เมื่อไหร่จะมา.. ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ..ทุกอย่างช่างเนิ่นนาน เวลาเดินเชื่องช้า ฉันกำลังจะแย่

เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันคิดไปเองว่า ถ้าฉันได้ลุกเดิน คงดีขึ้น ตรงที่นั่งแอร์คงจะเย็นไป อย่างน้อยๆการได้ขยับตัว คงทำให้ฉันอุ่นขึ้นได้ซักนิด.. ผิดถนัด.. ยิ่งเดิน.. ก็ยิ่งหนาวสั่น.. ตัวฉันสั่น.. มือสั่นและเย็นเฉียบ.. ฉัน.. ไม่ทันได้มองพระพักต์พระองค์ท่านด้วยซ้ำ.. ลำพังแค่จะประคองตัวเอง ไปถึงพรองค์ท่าน และทำทุกอย่างให้ถูกต้อง.. ยังยากเย็น

ฉันกลับมานั่งที่.. ทุกคนกำลังสนุกสนาน รอเวลา เมื่อพระองค์ท่านเสด็จกลับ เราก็จะออกไปข้างนอกได้.. เวลาช่างเนิ่นนานเหลือเกิน.. ถ้าฉันเป็นลม ฉันจะได้ออกไปก่อนมั้ยนะ.. ทรมาน.. ตาร้อน.. ร้อนจน..ปวด ตาฉันแดงกล่ำ..เพื่อนๆพากันเป็นห่วง

ฉันออกมาได้ซะที เกือบ 6 โมงเย็น ไม่มีอะไรตกถึงท้อง ตั้งแต่ 11 โมงเช้า ฉันรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด.. แอร์เย็นเฉียบในหอประชุมทำให้อาการฉันแย่ลง.. ฉันรอรถแท๊กซี่ฝั่งตรงข้าม รถของพ่อจอดไว้ที่อื่น.. ไม่มีรถว่างเลย.. ทันใดนั้น.. ฝน.. เทลงมาเหมือนจงใจ.. ฝนเม็ดใหญ่..หนัก ..ตัวฉัน..ครุย..ของ..เปียกหมด ไม่มีเหลือ ..เมื่อฉันเปียกทั้งตัวดีแล้ว ฝนก็หยุดไปเฉยๆ..

ฉันกลับถึงบ้าน 3 ทุ่ม ..หลับเหมือนตาย..

งานรับปริญญาทรหดเยี่ยงนี้นี่เอง = =

วันเวลาผ่านไปเร้ว…เร็วนะ แป๊บๆก็หมดอาทิตย์ แป๊บๆก็เดือน แป๊บๆก็ปี ยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันซักอย่าง หลายอย่างที่ plan ไว้ว่าจะทำ ไอ่ตอนที่ plan ก็ ไม่มีเวลาทำ พอมีเวลาจริงๆก็ทำให้มันไม่มีซะได้ สรุปคือยังไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง อยู่ไปเปล่าๆ หายใจทิ้ง..

ตอนนี้ที่ทำอยู่คือดิ้นรนหางาน เพื่อที่จะได้มีเงิน จะได้มีปัจจัย 4, 5, 6 ….. ฯลฯ อย่างที่เรารู้กัน สมัยนี้ แค่ 4 มันพอที่ไหน ทุกคนบนโลก ก็ดิ้นรนเพื่อที่จะครอบครองปัจจัยส่วนเกิน (5,6,7,8, บลา บลา) เอามาบำรุงกายเนื้อ ซึ่งเราก็ครอบครองได้แค่ชั่วคราว เราต่างก็รู้กันดีว่าวันนึง กายนี้ก็ต้องผุพังสลายไป ฉะนั้นจริงๆแล้ว เราไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าปัจจัย 4 หรอก แล้วที่ดิ้นรนอยากได้นู่นนี่มากมายไว้เพื่ออะไร??.. ตกลงว่า ทุกวันนี้ที่นั่งหัวโด่เด่ชี้ฟูไม่เป็นทรงกันอยู่เนี่ย เพื่ออะไร??

เป็นอะไรที่คิดแล้วปวดเซลล์ซีรีบรัมตุ๊บๆ คิดแล้วก็ปลง จะออกบวชซะอย่างนั้น… แต่ก็กลัวจะไม่มีกิน ก็สมัยนี้ไม่มีภิกษุณี บวชชี ไม่ได้บิณฑบาตร กินของเก่าที่เราทำมาทั้งนั้น.. ชีวิตเรา อยู่บนโลกอย่างนี้จะหยุดดิ้นรนก็ไม่ได้ เหมือนเดินในสำเพ็งอ่ะ ต่อให้ไม่เดินแต่ถ้าไม่อยากโดนเหยียบตาย ก็ยังต้องไหลไปตามกระแสชนที่ดันไปอยู่ดี

ตอนนี้โลกเรากำลังป่วย คนโรคจิตผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดในป่าดิบชื้น แต่ละคดีตามหน้าหนังสือพิมพ์ ชวนให้สลดสังเวชใจยิ่งนัก ขนาดในวงการที่เป็นที่เคารพบูชา อย่างครูอาจารย์ วงการสงฆ์งี้ ก็ยังมีเรื่องอุบาทว์เกิดขึ้นมากมายนัก ..เหนื่อยใจ..

หัวข้อที่แล้ว ประสบการณ์อันระทึกของฉัน หลายคนอ่านแล้วอาจคิดว่า.. ไอ่นี้มันบ้าหลอนไปเองรึเปล่า.. ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น แต่แล้ว หลังจากนั้น ก็เกิดเหตุขึ้นอีก.. ซึ่งเป็นการคอนเฟิร์มว่า.. เหตุการณ์ที่ผ่านมาน่ะ ของจริงแท้แน่นอน

สำหรับคุณสหายที่ถามเรื่องที่เกิดที่ค่ายรับน้องภาค ไว้ว่างๆจะเล่าให้อ่าน แต่อาจเป็นการคอมโบ้กัน สำหรับเหตุการณ์ยิบย่อยแบบนี้ คือพอดีว่า มันนิดเดียวอ่ะ แล้วก็ไม่มีโอกาสได้ทดลองซ้ำเพื่อย้ำให้ชัดเจน เหมือนเรื่องที่ผ่านมา ก็แปะไว้ก่อนนะจ๊ะ

เพลง “รักน้อง” เป็นเพลงที่นักศึกษามหาลัยฉันรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับเพลงนี้ ทั้งเรื่องที่มาของเพลง และ อาถรรพ์ของเพลง

ตอนฉันอยู่ ม. ปลาย ฉันมีโอกาสได้มาเข้าค่ายที่มหาลัยนี้ ได้รู้จักและสดับเพลงนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต คืนหนึ่งของการเข้าค่าย ฉันเดินเข้าไปใต้หอพักนักศึกษา พร้อมกับเพื่อนๆและพี่ๆนักศึกษาที่เป็นพี่เลี้ยงของฉัน เพื่อนฉันคนนึงฮัมเพลงนี้ขึ้นมา ด้วยความประทับใจ ในเนื้อร้องและทำนองอันสนุกสนาน เหล่าพี่เลี้ยงของฉันทำหน้าตกใจและหันมาจุ๊ปาก “เค้าห้ามร้องในหอ” พี่คนนึงเอ่ย แล้วไม่มีใครยอมพูดอะไรต่อ

หลังจากนั้น 2 ปี ฉันได้เข้ามาเป็นนักศึกษามหาลัยอันทรงเกียรติแห่งนี้อย่างเต็มตัว และอีกครั้ง ที่ฉันได้สัมผัสเพลงนี้อย่างแนบแน่น ฉันได้ร้องในเนื้อร้องและทำนองที่ถูกต้อง และได้ฟังที่มาและอาถรรพฺของเพลงนี้จากรุ่นพี่ในคณะของฉัน

อาถรรพ์มากมายเกิดขึ้นและถูกเล่าสืบต่อกันมาปากต่อปาก ก็เหมือนๆกันกับที่อื่น ฉันคิด ที่ไหนๆก็มีเรื่องเล่าทำนองนี้ไว้ต้อนรับน้องใหม่เสมอๆ ฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล่าของรุ่นพี่ ฉันใช้ชีวิตปกติเหมือนนักศึกษาส่วนใหญ่ ที่นี่แทบจะเหมือนโรงเรียนกินนอน เด็กส่วนใหญ่ใช้ชีวิต 24 ชั่วโมงในรั้วมหาลัย เรื่องเล่าหลายเรื่องถูกโยงเข้ากับวันสำคัญต่างๆของมหาลัย เค้าว่า.. คืนนี้ จะเจอดีกันเยอะ ..สำหรับฉัน มันก็เหมือนคืนอื่นๆ ไม่เห็นมีไร

หอพักในมหาลัย ห้องนึงนอน 4 คน เป็นเตียง 2 ชั้น ห้องฉันเป็นพยาบาล 2 คน ฉัน และรุ่นพี่คณะชั้นซึ่งมาอาทิตย์ละครั้ง ดังนั้นส่วนใหญ่ห้องฉันมี 3 คน ชั้นกับรุ่นพี่นอนเตียงบน หันหัวสลับกัน เตียงล่าง 2 คนพยาบาลคณะเดียวกัน หันหัวทิศเดียวกับเตียงบน

เสาร์-อาทิตย์นี้ ฉันอยู่หอ ห้องข้างๆกลับไปกันหมด รูมเมทของฉัน 2 คนต้องไปเข้าค่ายธรรมะ ที่จัดโดยคณะ ไปเย็นวันศุกร์ กลับวันอาทิตย์เย็นๆ ขณะที่รูมเมทกำลังจัดกระเป๋า ฉันนั่งดูอยู่บนเตียง รูมเมทฉัน ก็เล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง แล้วก็เล่าว่า “นี่วันนี้เพื่อนเค้ามันเล่นกัน มันร้องเพลงแล้วทำท่าแบบนี้ (…..เนื้อเพลงรักน้อง……..) แล้วก็ทำท่าทางตลกประกอบ ทำแบบนี้อยู่ 3-4 ท่อนของเนื้อเพลงทั้งหมด แล้วเก็บกระเป๋าออกไป… ฉันออกไปส่งเพื่อน แล้วกลับเข้ามาในห้อง ตอนนั้นก็ประมาณ 5-6 โมงเย็น อากาศกำลังสบาย ฉันนั่งลงบนเตียงของรูมเมทคนนั้น และร้องเพลงด้วยความสบายใจ…

ฉันร้องเพลงอยู่พักนึง ก็เริ่มรู้สึกว่า ไม่ได้มีแค่เสียงร้องเพลงของฉันในห้อง!! ในตู้เสื้อผ้าของรุ่นพี่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเตียงนี้ ทางด้านปลายขา ซึ่งปิดสนิทอยู่ มีแม่กุญแจคล้องอยู่ที่หูจับ มีเสียงเหมือนกำไลพลาสติกอันใหญ่ๆกระทบกัน ตามจังหวะเสียงเพลงของฉัน.. ฉันหยุดร้องแล้วมองไปที่ตู้ใบนั้น เสียงกำไลหยุด! ..ฉันจึงเริ่มร้องอีกเพลง ด้วยเสียงดังเท่าเดิม… เสียงเคาะจังหวะตามกลับมา ไม่พลาด.. ฉันหยุดอีกครั้ง จังหวะก็หยุด ..ฉันร้องอีก.. จังหวะก็เคาะอีก ..ฉันลองแบบนี้อยู่ 2-3 เพลง

ฉันหยุดร้องและลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยุดดูที่หน้าตู้เสื้อผ้าใบนั้น ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด ตั้งแต่ฉันหยุดร้องเพลง ..ฉันตัดสินใจ ดึงประตูตู้บานนั้น.. ประตูเปิดไม่ออก ทั้งที่ไม่มีระบบล็อคที่ไหน นอกจากแม่กุญแจที่คล้องอยู่ที่หูจับ.. ฉันจึงไพล่ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งที่วางติดกันแทน ..ลิ้นชักแรก.. ซองยาไทลินอล พลาสติกบางๆ ไม่ใช่แน่.. ลิ้นชักที่สอง.. อัลบัมรูปขนาดธรรมดา 3-4 อัลบัม.. นี่ก็ไม่ใช่.. ฉันปิดลิ้นชักที่ 2 แล้วหยุดคิด ทันใดนั้น เสียงที่เคยดังในตู้ ก็ย้ายมาดังทีนึงในลิ้นชักแรก.. ฉันเริ่มเชื่อ.. เลยพูดกับตู้กับโต๊ะตรงหน้าว่า.. “ฉันไม่รู้ ว่าฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจรึเปล่า ถ้าใช่ ฉันก็ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเจตนาจะรบกวนหรือลบหลู่ แต่ถ้าไม่ใช่ อย่าเล่นแบบนี้ ต่างคนต่างอยู่กันไป ฉันไม่ชอบ” พอพูดจบปั๊บ.. เสียงปริศนานั้น ก็กลับเข้าไปดังในตู้เสื้อผ้าตามเดิม.. ฉันหมดแล้วซึ่งความอดทน จึงพูดกับตู้ด้วยเสียงอันดังอีกครั้งว่า.. โอเค ..

ว่าแล้วก็เก็บเสื้อผ้า ข้าวของระเห็ดไปนอนห้องเพื่อนตั้งแต่คืนวันศุกร์ จนถึงเช้าวันอาทิตย์..

หลังจากนั้น ถ้าใครมาร้องเพลงนี้ในห้องฉัน ฉันจะโบกหัวมันให้ ..เดือดร้อนกรูนี่เห็นมั้ย..

ปล. ตู้นี่ก็ช่างกระไร ผิดคนนี่เห็นมั้ย ไอ่คนร้องมันไปถึงไหนแล้ววว กรำจริง = =”