เมื่อไม่กี่ปีก่อน แต่จำไม่ได้ว่ากี่ปีแน่ ไปทำบุญที่วัดหลวงลุงมา วันนั้นหลวงลุงดูดวงให้ใครหลายคนที่ไปด้วยกัน ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น หลวงลุงบอกว่า อายุ 25 จะเป็นไข้ทับระดู และอาจถึงตาย (ปีนี้ฉันจะ 23 เหลือเวลาอีก 2 ปี) วิธีแก้คือ ให้ไปหาลูกใต้ใบมากำนึง มาต้ม เอาน้ำมากิน 3 เวลา 3 วัน จะเก็บเองก็ไม่รู้มันมีกี่ species อันไหนกินได้ไม่ได้ก็ไม่รู้ เด๋วจะตายเพราะกินผิดซะก่อนเลยให้พ่อหามาให้

สุดท้าย ไม่ได้กิน พ่อเอามาให้ เป็นแบบชาถุงอ่ะ ไม่หร่อยเลย ก็เลยไม่ได้กิน แต่ก็.. แรกๆก็กลัวนะ ก็ธรรมดาอ่ะเนาะ เป็นครัยก็ต้องกลัว แต่หลังๆมาก็นึกได้ คน.. ช้าหรือเร็วก็ต้องตาย แล้วก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตาย บางคนเพิ่งจะได้เกิดมาดูโลกไม่กี่ปี ก็ตายซะละ ไม่รู้เนื้อรู้ตัว

คนเรา.. ไม่สิ ..สิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกน่ะแหล่ะ เกิดมาก็ต้องตายทั้งนั้น จะช้าหรือเร็ว อาจไม่เกี่ยวกับสภาพร่างกายจะทนได้นานแค่ไหน ฉะนั้น จริงๆก็คือ เราจะไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าเมื่อไหร่..

ถ้าหากคำทำนายเป็นจริง ก็ถือว่าฉันโชคดีกว่าคนอื่น ที่ได้รู้วันตายของตัวเอง ฉันสามารถแพลนได้ ว่าอะไรบ้างที่ฉันจะทำให้ได้ก่อนตาย และฉันมีเวลาเท่านี้ ฉันจะทำอะไรเมื่อไหร่ เพื่อไม่ให้มานั่งเสียดายทีหลัง

บางทีฉันก็เคยคิดเล่นๆว่า.. ก่อนมาเกิดเราอาจจะเป็นเทวดามาก่อน หมดบุญแระ ต้องมาเกิดเป็นคนละ ก็ตั้งใจดิบดีเลยว่าเนี่ย มีบุญบารมีอะไรที่มีแต่มนุษย์ที่ทำได้ ฉันจะทำทุกอย่างเลย จะได้รีบๆกลับมาเป็นเทวดาอีก.. พอมาเกิดเป็นคน ลืม ว่าตั้งใจอะไรมา ก็ใช้ชีวิตเตร็ดเตร่ ไร้สาระและแก่นสารไปเรื่อย วันนึงเกิด ตาย.. แล้วความทรงจำเมื่อครั้งเป็นเทวดากลับมา..อ้าวว ยังไม่ได้ทำไรเลยนี่หว่า ว้าๆๆๆๆๆๆ.. ขออีกรอบได้มั้ยอ่ะท่าน… เกิดฟรีเลย ไม่ได้อะไร บุญเก่าก็ใช้หมดแล้ว ทำไงล่ะเนี่ยย!!

555+ จินตนาการบรรเจิดแมะ จริงจังนะนี่ จริงจัง

ร่างกาย เป็นเหมือน บ้าน จิต เป็นผู้อยู่อาศัย หากร่างกายเสื่อมโทรมสูญสลายไป จิตก็อยู่ไม่ได้ จะแปลกอะไร จริงมะ ^.^